Björn van ABBA: Ik weet dat we bij de collega's een slechte naam hebben...

De duizelingwekkende storm rond ABB is wat gaan luwen, de Zweedse popgoden hebben zichzelf enkele weken vakantie gegund om weer op adem te komen. Met een groots opgezette wereldtoernee hebben ze op een glansrijke manier een punt gezet achter de jaren zeventig - een decennium dat ze meedogenloos hebben gedomineerd. Maar de vraag is nu: wat wordt het met ABBA in de jaren tachtig? Zal de hitmachine gesmeerd blijven draaien? Of mag men zich aan een split gaan verwachten, zoals sommige geruchten willen doen veronderstellen?
Tijdens hun muzikale kruistocht hadden Björn, Benny, Frieda en Anna het veel te druk om zich over die vragen te bekommeren, en de pers daaromtrent te woord te staan. Joernalisten moesten zich tevreden stellen met korte en vaak onsaamhangende uitspraken van het viertal. De ene interpreteerde het zus, de andere zo. Met andere woorden, de toernee eindige met veel vraagtekens. De show had immers voorrang, op alles. Een gulden regel waartegen niet mocht - en were - gezondigd.
De hesle mallemolen is thans tot stilstand gekomen, heel eventjes maar. Om binnenkort weer op volle kracht gelanceerd te worden. Een ideaal moment, dachten we zo, om eens een babbeltje te gaan slaan - en daarom trokken we met pak en zak naar Stockholm, waar al jaren het hoofdkwartier van de groep is gevestigd. Björn, zowat de vlotte prater an de vier, stond ons rustig te woord...

Omtrent de toekomst van ABBA zijn veel gissingen geweest...
Ja, en dat heb ik me pas onlangs gerealiseerd, bij mijn terugkeer in Zweden. Want als je op toernee bent, heb je geen tijd om de kranten en de magazines te lezen. Heel wat bladeren hebben het einde van de formaties voorspeld, heb ik gezien. Maar daar maak ik me niet druk om. Ik neem het die persmensen zelfs niet kwalijk. Kijk, tijdens zo'n toernee hebben we geen tijd voor interviews. Maar die joernalisten worden betaald om met verhaaltjes af te komen. Als die er dan niet zijn, vinden ze die soms zelfs uit. Of gaan ze met vraagtekens werken, dat is altijd het gemakkelijkst...

Hoe zit dat nou precies met de toekomst van ABBA?
Wij plannen niets meer van tevoren, dat leer je vanzelf als je in zo'n stress leeft. Ik geloof daar trouwens niet meer in. Vraag me bijvoorbeeld waar ABBA einde '80 zal staan, en ik kan je daar geen antwoord op geven. Ik ben geen waarzegger, begrijp je. Het kan best zijn dat er morgen een groep komt, die met iets helemaal nieuws voor de dag komt, en ons kompleet in de vergeethoek speelt. Even goed kan het zijn dat het nog vijf of tien jaar blijft duren. Tenslotte maakt het publiek zoiets uit, en niet wij...

Dat wel, maar we bedoelen: staan jullie zelf nog helemaal achter de groep?
Ja, helemaal, zeker nu, nu die wereldtoernee zo'n succes is geworden. Als ik eerlijk wil zijn, moet ik wel toegeven dat we midden '79 een kleine krisis hebben meegemaakt, Benny en ik. We hadden helemaal geen inspiratie meer, we kregen die elpee niet af. Toen vreesden we gedurende enkele weken dat het afgelopen was met ABBA, dat we aan het einde van ons latijn waren. Hoe dat kwam weten we zelf nog niet, maar we hebben ons goed herpakt. En nu gaat weer alles uitstekend, we zitten weer boordevol nieuwe ideeën. Benny en Frieda zijn op vakantie naar de Bahama's, ik wou dat ie al thuis was om weer aan de slag te kunnen gaan...

En de machine weer in gang steken...
Dat is me opgevallen toen ik achteraf die stukjes las over ons: iedereen heeft het steeds over die geldmachine. Oké, het is prettig om zoveel geld te verdienen, dat zal ik zeker niet tegenspreken. Ik ben nooit een huichelaar geweest. Maar het is niet alleen het geld dat ons bezig houdt, anders waren we er allang mee gestopt. We hebben geld genoeg, om gedurende drie, vier generaties rijkelijk te leven. Maar rentenieren is niets voor mij, en ook niet voor Benny. Nummers maken, prodjoesen, dat is ons lang leven. Laat het me zo stellen: we hebben gewoon geluk dat onze passie zoveel geld opbrengt...

Men zegt dat ABBA de echtscheiding niet zal overleven.
Heb ik ook gehoord, ja, maar de zaken zijn net andersom: die echtscheiding heeft ABBA gered. Sindsdien zijn Anna en ik echte vrienden geworden, wat tijdens ons huwelijk nooit het geval is geweest. Vraag het maar aan Benny en Frieda, de verstandhouding in de groep is nooit zo leuk geweest als nu. Mijn vriendin Lena is meegeweest, en ze kon ook best opschieten met Anna.

Er is ook sprake geweest dat jullie naar Amerika zouden gaan wonen
We hebben dat niet gedaan, op aanraden van ...onze psychiater! Begin '79 hebben Anna en ik een emotionele krisis meegemaakt, en toen zijn we die man gaan opzoeken. Het heeft ons - ook Benny en Frieda - geleerd hoe je bovendien weerstand moet bieden aan de stress die elke superstar bedreigt. Ik ga je niet tot in de allerkleinste details uitleggen hoe de vork precies in de steel zit, maar in Zweden blijven wonen was toch één van de belangrijkste punten. Los Angeles is een prachtige stad, iedereen is het daarover eens in de groep. Maar een stad vol gevaren ook. Fuiven, parties en zo - naar het schijnt is het onmogelijk om daaraan te weerstaan. En dat is precies wat een artiest het best kan missen om weerstand te bieden aan stress. Als we in Zweden zitten thuis, dan voelen we ons weer mens, en geen superstar. In Los Angeles moet je altijd superstar zijn, ook in je vrije uurtjes. In Stockholm is dat anders: we gaan met vrienden om die niets met de popbusiness te maken hebben, en dan praten we ook niet over muziek. Ja, we worden wel eens op straat aangesproken of zo, maar in Stockholm heeft men leren leven met ons. Toen we in Los Angeles zaten, wat dat wel anders. Daar hadden we bescherming van de politie nodig toen we uit gingen eten...

De stress is dus toch niet dodelijk...
Als je het op de juiste manier aanpakt, nee. Ik weet dat heel wat superstars eraan kapot gegaan zijn, maar dat is dan hun eigen fout. Een fout die we bijna zelf hadden begaan, door naar Los Angeles te verhuizen. Ik weet dat we bij kollega's een slechte naam hebben, omdat we niet deel uitmaken van die high society van de muziekindustrie - die precies in L.A. is gevestigd. Elke superstar met naam, om het even uit welk land ie komt, moet zich daar vestigen. Dat is een soort ongeschreven wet vandaag de dag. Als je niet in de buurt van Hollywoord een buitenverblijf hebt, hoor je er niet bij. Maar we hebben geen zin om te gaan boemelen met Rod Stewart, of om op teevisitie te gaan bij Mick Jagger. We redden het zonder die feestjes ook wel...

Muziek Express 1980